पडसाद....!

ओलेता गंधित वारा
आला घेउन सांगावा
पाझरला आतुर मेघ
त्या दूर अनामिक गावा

मनं चातक व्याकुळ वेडा
इतुकेच म्हणे हरखून
येइल मेघ माझाही
जाईल माला भिजवून

व्याकूळ अशी नक्षत्रे
कोरडीच केवळ जाती

भिजण्याच्या आशेवरती
कोमजुन गेल्या राती

मिटल्यावर डोळे अजुनी
ऐकते सरींचे साद
त्या तेंव्हाच्या भिजण्याचे
आंतरी अजुनी पडसाद

-गुरु ठाकुर

तशात पाउस

कातरवेळी बसलो होतो
आठवणींचा पिंजत कापूस
तशात पाउस .....
ठुसठुसणारे घाव पुराणे
विस्कटलेले डाव पुराणे
अन पुराणे काही उखाणे
सुटता झालो उगाच भावुक
तशात पाउस .....
त्यात कुठुनसा आला वारा
कापूस घरभर झाला सारा
पसार्यात त्या हरवुन गेलो
कधी अन कसा कुणास ठाउक
तशात पाउस .....

- गुरु ठाकुर

बहकीसी बारीश

बहकीसी बारीशने फीर
यादोंकी गठरी खुलवाई
मीले चन्द लम्हे घायल
और ढेर सी रुसवाई

कुछ सुनेसे सन्नाटे थे
और ख्वाहीशें दबी दबी
यूँ रखें थे कुछ अरमान
छोड़ा हो जैसे अभी अभी
चद्दर सी उम्मीद मीली
कई जगह थी सील्वाई
मीले चन्द लम्हे घायल
और ढेर सी रुसवाई

हर सीलवट मे ग्ठरीके
बुनेबुनाये ख्वाब मीले
भीगी चांदनी रातोंके
महकेसे महताब मीले
सीमटीसी खुदहीमे और
इक तहजीब नजर आयी
मीले चन्द लम्हे घायल
और ढेर सी रुसवाई

- गुरु ठाकुर .