झरे मेघ

झरे मेघ आभाळी तेव्हा
भान हरपुनी चिंब भिजावे
थेंबांचे इवलाले मोती
तळहातावर झेलून घ्यावे.

झरे मेघ आभाळी तेव्हा
मातीच्या गंधात भिजावे
धरुन बोट वा-याचे अलगद
डोंगर माथे चुंबुनी यावे.

झरे मेघ आभाळी तेव्हा
पाउसवेडा पक्षी व्हावे
क्षितीजावरल्या इंद्रधनुच्या
रंगामध्ये रंगून जावे.

झरे मेघ आभाळी तेव्हा
हळूच हिरव्या रानी जावे
ठायीठायीचे हिरवे यौवन
गात्रांमध्ये भरून घ्यावे.

आणि यातलं काहीच जनत नसेल तर...

झरे मेघ आभाळी तेव्हा
क्षणभर अपुले वय विसरावे
नाव कागदी घेऊन हाती
खुशाल डबक्याकाठी रमावे.

- गुरु ठाकूर